ဘဝ ဆိုသည္ အျဖစ္ | ျဖစ္ျခင္း ဟူ၍ အနက္

ဘဝ ဆိုသည္ အျဖစ္ | ျဖစ္ျခင္း ဟူ၍ အနက္ရပါသည္။လူသားတို ့၏ ေမြးဖြားခ်ိန္မွ ေသဆံုးခ်ိန္ျကားကာလသည္ လူ ့ဘဝပင္ျဖစ္သည္။ထိုလူသားတို ့သည္ ဘဝတြင္ ေလာကဓံတရားရွစ္ပါးနွင့္ ရင္ဆိုင္ျကံုေတြ ့ရစျမဲျဖစ္သည္။ ထို့သို့ ရင္ဆိုင္ရာတြင္လည္း အေကာင္းတရားေလးပါးနွင့္သာ ေတြျကံုလိုျကျပီး အဆိုးတရားေလးပါးကိုမူ မည္သူမွ် မျကံုေတြ ့လိုျကေခ်။မည္သိုဆို ့ေစ ေလာကဓံတရားတို ့ကို ရင္ဆိုင္ရာ၌ သတိတရားျဖင့္ လက္ကိုင္ျပဳသင့္ျကပါသည္။ အရာရာကို သတိမထားမိပဲျပဳက်င့္မိပါက ေဘးဒုကၡတို ့နွင့္ သတိမမူဂူမျမင္ ဟူေသာ စကားပံုျဖင့္ ဆိုစမွတ္ျပဳျကပါသည္။ ေလာကတြင္ သတိတရားဟူသည္ အရာရာတြင္ လိုအပ္လွပါသည္။သတိတရား မရွိပါက အရာရာတြင္ ေဘးဒုကၡတို ့နွင့္ ျကံဳေတြ ့ရႏိုင္ပါသည္။ေရွးက မင္းမွ ုထမ္းအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္သူမ်ားသည္လည္း သတိတရားျဖင့္ ခစားျကရေလသည္။မင္းလိုလိုက္ မင္းျကိုက္ေအာင္ ေလွ်ာက္တင္ပါေသာ္လည္း သတိတရားျဖင့္ ခစားျကရေလသည္။ မင္းလိုလိုက္မင္းျကိုက္ေအာင္ ေလွ်ာက္တင္ပါေသာ္လည သတိမထားပါက မင္းခေယာက်္ား|ကမ္းနားသစ္ပင္ ဟူသည့္ စကားအတိုင္း မင္းျပစ္မင္းဒဏ္ သင့္ခံရနိုင္ေလသည္။မင္းမွ ုထမ္းတို့သာမက ေလာကရွိ လူသားတို ့သည္ သတိတရားႏွင့္ အရာရာကိုေဆာင္ရြက္သင့္လွေပသည္။ ေလာကတြင္ အာရုံငါးပါးနွင့္ ျကံုရေသာအခါ ေလာကီလူသားတို ့မွာ သတိတရားနွင့္ မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ျကေခ်။ေကာင္းေသာအာရံု မေကာင္းေသာအာရုံ မည္သည္ကို မဆို သတိနွင့္ မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ျကေခ်။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္လူ ့ဘဝတြင္ အရာရာသည္ သတိတရားလက္ကိုင္ ထားျခင္း အေပၚ တည္မွီေနပါသည္။သတိတစ္ခ်က္ လစ္သြားသည္ႏွင့္ အနိ႒ာရံု အျဖစ္မ်ား ဆက္တိုက္ ေပၚေပါက္လာနိုင္ေပသည္။ လူသားတိုင္း သတိတရားလက္ကိုင္ထား၍ အရာရာေဆာင္ရြက္ပါက ခ်မ္းေျမ ့သာယာေသာ ဘဝမ်ားကို ႐ွိပိုင္ဆိုင္နိုင္ျကမည္ ျဖစ္ပါသည္။သတိမမူလွ်င္ ျမင္လြယ္ေသာ ဂူဘုရားမ်ားကိုပင္ မျမင္တက္ျကဘဲ ေဘးဒုကၡ အႏ ၱရာယ္မ်ားႏွင့္ ျကံုေတြ ့ ရႏိုင္ေျကာင္း သတိမမူ ဟူမျမင္ ဟူေသာ စကားပံုက သတိေပးေနပါေတာ့သည္။